Prof.Dr.Ayşe İLKER

Prof.Dr.Ayşe İLKER

ayseinceilker@gmail.com

Gülseren ve Kantin

20 Kasım 2026 - 18:05 - Güncelleme: 20 Kasım 2026 - 18:06

Ne alakası var bir kadın adıyla Kantin'in diyebilirsiniz hemen. Var, çok ama çok alaka ve bağ var; içimin sızısını biraz azaltmak için yazıp anlatacağım.

Pek çok yerde söyledim, yazdım, anlattım. Bizler 12 Eylül 1980 ihtilali öncesinde büyükşehirlerde okuyan öğrencilerdik. Bu büyük şehirlerde özellikle İstanbul ve Ankara'da olay olmayan bir gün yoktu; bıçaklanıp yaralanmayan, öldürülmeyen bir genç haberi duyulmazsa olmazdı.

1977-1978 öğretim yılında DTCF'yi kazanıp Ankara'ya gelince Kredi ve Yurtlar Kurumunun Mehmet Akif Kız Öğrenci yurdunda kalmaya başladık. 1978' de Ecevit hükümeti iktidara geldi ve yurtlardaki Devrimci öğrenciler de hareketlenmeye başladı. Önce odalara baskınlar, sonra otobüs durağıyla yurt arasında tartaklamalar, daha sonra da DTCF girişlerinde kavgalar oldu. Biz yurttaki ilk seneyi böyle geçirince artık ikinci yıl Mehmet Akif Kız Yurduna asla alınamayacağımızı anlamış ve Hatice Saygılı, Neşe Albayrak, Ayşe Tamer, Müjgan-Meral Yurduşen'le birlikte özel bir şehir yurdu olan Kayseri Yurduna geçmiştik. Yurt müdiremiz de Sevim Menteş idi. Sevim ablamızdı aynı zamanda.  İşte asıl kader arkadaşlığımız bu noktadan sonra başladı. Gülseren, Zülâl ve Ayşe Tamer ablayla aynı odayı paylaştık. Sabah hep birlikte okul yoluna çıktık. Çıkrıkçılar yokuşunu inip Anafartalar caddesine ve Tarih Kurumunun sokağından fakültenin önüne geliyor, polis kontrolünden geçip doğruca Yabancı Diller binasının zemin katında, istasyona bakan cephede sağ tarafta Kantin’in Ülkücülere ayrılmış bölümüne geçiyorduk. Solda da Devrimciler oturuyordu. Tam ortamızda polisler nöbet tutuyordu. Kantin denilince çay, su, ayran olur diye düşünürseniz bunların hiçbirisi yoktu o Kantin’de. Yemekhanede bile sadece kaşık verilir, daha önceki çatışma ve kavgalarda çatal ve bıçakla yaralanmalar olduğundan bütün yemekler kaşıkla yenirdi.  Ders saati gelince grupla kantinden çıkıyor ve ana derslik binasındaki sınıflara giriyorduk. Tek başımıza dolaşmamız, bahçelerde hava almamız, tabiatı temaşa etmemiz diye bir şey söz konusu değildi. Çünkü gruba girenler karşı tarafça biliniyor ve listeleniyor, kazara bir arkadaşımız Kızılay'da ya da Devrimcilerin kurtarılmış bölge ilan ettikleri bir semtte görülürse anasından emdiği süt burnundan getiriliyor bazen de hayatı sonlandırılıyordu. Dersten çıkıp Kantin’e girdiğimizde sağ tarafta camın önünde, upuzun dizilmiş masaların ucunda Cabbar ağabey (Cemalettin Coşkun) oturur ve   yüksek bir sesle “Gel babanın goçu!” derdi. Bu bir nevi selamlamaydı. 

Bu şartlarda biz kitaplara ve okumaya tutunmuştuk. Ortalık kan ve barut kokuyordu; beynimiz daha daha diye Marksizm-Leninizmden başlayıp, İslam filozoflarına geçiyor, oradan Emine Işınsu, Mustafa Kutlu, Sevinç Çokum, Cengiz Aytmatov, Cengiz Dağcı’nın ilk baskıları yeni yapılmış kitaplarına sarılıyorduk. Seyyid Ahmet Arvasi’nin Türk İslam Sentezi yeni yayımlanmıştı o sıralar. Çok okuyup çok düşününce yazma vakti de gelmiş oluyordu elbette. Divan ve Doğuş Dergisi bunların birer yansımasıdır. Yağmur Tunalı, Ercan Çalışkan, Haluk Gökçe, Ayten Bıldırcın, Ali Kuzencik, Nezahat abla bizim büyüklerimizdi. Mehmet Ali Ünal, Gürol Delice de bir veya iki devre önümüzdeydi. Gülseren, Ali Eser, Ercan Kayayerli, Hüseyin   Deniz, Ahmet Ergun, Osman Kibar, Nuri Saruhan ve Hamza ile akrandık ve Yeni Türk Edebiyatı, Türk Dili, Eski Türk Edebiyatı ve Tarih Kürsülerine devam ediyorduk. O dönemde bölümler yoktu, uzmanlık alanı olarak “Kürsü” terimi kullanılıyordu. Dersimiz olsun olmasın akşamüzeri beşe kadar Kantin’de kalır ve yine grup arkadaşlarımızla Kayseri Kız Öğrenci Yurdunun yolunu tutardık. Giderken iniş, dönerken yokuştu.

Yemeğimizi hep kendimiz yaptık. En üst katta mutfak vardı. Yemeklerimizi orada pişiriyorduk. Odadaki dört kişiden her hafta başı para topluyor, Ulus halinden sebze, meyve, yağ, peynir alıyorduk. Gülseren, mutfak işlerine pek girmezdi. Şeftaliye dokunamazdı tüylü diye, soyar, dilimler, eline verirdik. Çayı bitince boş bardağı mutlaka tak diye masaya koyardı, bu bir bardak daha içeceği anlamına gelirdi.

Üçüncü sınıftaydık.1979 yılıydı. Zor günler devam ediyor, şehit haberi almadan bir hafta geçmiyordu. Ayşe ablamızın sözlüsü Ercüment ağabeyimizi Aralık ayının 27. gününde Sıhhıye’de kör kurşunlara kurban etmiştik. Bu hayatımızın en acı günlerinden biriydi. Ama Ercüment ağabey ile çok mutlu geçirdiğimiz bir akşamımız olmuştu. Yurdun misafir salonundaki masayı yemeklerle donatmış, elimizden ne geliyorsa yapmış ve Ercüment ağabeyi yemeğe davet etmiştik. Biz o gün Hatice Saygılı abla, Zülal ve Gülseren’le akşama kadar bir lokanta işletmesi gibi çalışmıştık. Gülseren de kendisinden istediğimiz işleri yaptı, ara sıra şakalar yaptı. Birileri hoşuna gitmeyen bir söz söylese veya nahoş bir hareket yapsa Gülseren’in sözü hazırdı: Sipsi. Bu kelime sonraki zamanlarda hafızamızda Gülseren ile özdeşleşecekti. O akşam Ayşe Tamer ablamızın sözlüsünü ağırlamak bizim için büyük bir zevk olmuştu.  Yemekte hep Ercüment ağabeyin yüzüne baktık, konuşmalarını dikkatle dinledik. O dağ gibiydi, endamı iri ve kiloluydu ama yüzü o kadar sevimli ve masumdu ki…Gözlerinin maviliğini o gece iyice fark etmiştik. Zor günlerin böyle ışıklı zamanları da oluyordu nadiren. 

Böyle kâh üzüntü kâh acı ve nadiren sevinç ve mutlulukla devam ederken Gülseren ateşlendi bir gece. Yüzü sapsarıydı ve ateşi kırk derecenin üstündeydi. Okula gitmesi ve Kantin’de bulunması imkansızdı. Hemen Sami İlker’in ve Adnan ağabeyin yardımıyla Gülhane askerî Tıp Akademisi Hastanesine götürdük Gülseren’i. Mikrobik bir hastalıktı yatırıp, tedavisine başladı doktorlar. Her gece bir arkadaşımız kaldı başında. Hatice abla, Zülal, Nuray ve yurttaki diğer arkadaşlar.

 O yurt, o Kantin bize dostluğu, acılara tahammül etmeyi, üzüntüyü ve sevinci paylaşmayı, elindeki parayı birlikte harcamayı, vatan uğrunda gerektiğinde hiç düşünmeden ölmeyi öğretti. 

Canım Gülseren’im, beş altı gün önce ölmüşsün; Sami hocaya Cemal Tunalıoğlu ağabey haber verdi, sonra eşin Adnan ağabeyle de görüştü. Ben inanmıyorum öldüğüne; hatıralarımız yaşadıkça, hafızamız korundukça sen yaşayacaksın bizlerle! Elindeki çay bardağının tınısını duyacağız, “sipsi” derken yanaklarına konan tomurcuk güllerin kokusu gelecek! Bak, Kantin’den el sallıyor sana herkes! 

Reklam
Reklam
Reklam
Bu yazı 114 defa okunmuştur.

YORUMLAR

  • 0 Yorum