Pastanelerin olmadığı, evlerde pişen pastaların, küçük armağanların ve birlikte yaşanan sevinçlerin unutulmaz olduğu 1965-1970'li yılların çocukluk günlerine doğru nostaljik bir yolculuğa ne dersiniz?”
Alüminyum, ortası delik pasta tencerelerinde, Milangaz'ın üzerinde ağır ağır pişen pastaların etrafa yayılan mis kokusunu hâlâ hatırlıyorum. Kakaonun hamura kattığı o güzel renk, pastanın görüntüsüne ve tadına öyle farklı bir güzellik verirdi ki… Bugünün pastalarında o çocukluk lezzetini bulmak ne mümkün!
Benim yaş günlerim, Dutlu Sokak'taki Kırmızı Evler'de oturduğumuz yıllarda, ortaokul birinci sınıftayken büyük bir heyecanla kutlanmaya başlamıştı. Evimizde bir gün önceden tatlı bir telaş başlardı. Küçücük odalarımızda kenarda duran katlanabilir masalar ortaya çıkarılır, annemin kanaviçe işlemeli masa örtüsü özenle masaya serilirdi. O örtü, sanki o günün güzelliğine ayrı bir anlam katardı.
Annemin de hazırlık telaşı başlardı. Yeni aldığı pasta tenceresinin altlığına ince elenmiş külü yerleştirir, pasta malzemelerini bir gün önceden hazırlardı. Kakao, yumurta, şeker, yağ ve bir de Gördes ağzıyla, paketin üzerinde yazdığı gibi “cep sodası”! Aslında kabartma tozu olan bu malzeme, annemin dilinden bize de geçmiş, yıllarca benim de dilimden düşmemişti.
Annem bu işte çok başarılıydı. Pervin teyzemle pasta konusunda fikir alışverişi yapar, ertesi günkü pastanın nasıl daha güzel olacağını konuşurlardı. Yumurtayı beyazlaşıncaya kadar çırpmak, pastayı kalıbından sıcakken çıkarmamak gibi küçük ama önemli püf noktalarıyla hazırlıklar tamamlanırdı.
Benim hazırlığım ise en az anneminki kadar heyecanlıydı. Giyeceğim kıyafeti seçer, yaş günüme davet etmek için arkadaşlarımın evlerini kapı kapı dolaşırdım. Okulda da karşılaştığım arkadaşlarıma, “Cumartesi günü öğleden sonra evimizde yaş günümü kutlayacağız. Sizleri bekliyorum.” derdim. Davetimi içimdeki sevinci saklayamadan yapmak bile başlı başına bir mutluluktu.
Ve beklenen gün geldiğinde, tahta kapının çalınmasıyla heyecanım daha da artardı. Kapının önü arkadaşlarımın ayakkabılarıyla dolardı. Ellerinde gazete kâğıtlarına sarılmış küçük armağanlarıyla gelen arkadaşlarımı karşılamak, benim için tarifsiz bir mutluluktu.
Annemin özenle pişirdiği pasta, üzerine yakılan mumlarla masaya konulurdu. Arkadaşlarımın ve benim gözlerimizdeki mutluluğu bugün bile hatırlıyorum.
“İyi ki doğdun Gülruh!”
Alkışlar, sevinçli sesler, gazete kâğıtlarına sarılmış hediyeler… Açtığım paketlerden çıkan kalemler, tokalar, kitaplar ve kumaş mendiller… Her biri benim için çok kıymetliydi. O küçük armağanların değerini, onları veren arkadaşlarımın sevgisi artırıyordu.
Pastayı kesip melamin tabaklarda arkadaşlarıma ikram ederdim. Yanında ise Gördes'imizin kendi gazozu vardı.
Gördes'te gazoz üretimi 1951 yılında başlamış, bu üretimde Hasan Kabasakal'ın yanı sıra daha sonraki yıllarda Şekerci Mehmet Çavuş ve Musa Kâzım Güzelce de yer almıştı. Bizim yaş günü soframızın vazgeçilmezi ise Gazozcu Musa'nın meşhur gazozlarıydı. Şişeden bardaklara dökülürken yükselen kabarcıkları, kendine özgü rengi ve o güzel tadı… Pastanın yanında içtiğimiz Musa gazozunun lezzeti hâlâ damağımda.
Bir de yaş günü öncesinde kasete doldurup hazırladığımız şarkılarımız vardı. Adamo'dan “Karlar Düşer”, Barış Manço'dan “Kızılcıklar Oldu mu”, Ajda Pekkan'dan “İki Yabancı”, Gönül Yazar'dan “Senede Bir Gün”…
Teypten yükselen bu melodiler küçücük odamızı doldururdu. Bu şarkılar eşliğinde kız kıza dans eder, melodilere sesimiz yettiğince eşlik ederdik. Bizim için mutluluk, küçücük odamızda bir araya gelmek, birlikte şarkı söylemek ve doyasıya eğlenmekti. Bir pasta, birkaç bardak Gördes'in Musa gazozu, arkadaşlarımız ve içimizi kıpır kıpır eden şarkılar… O günün mutluluğu bize yeterdi.
Akşam olup da uykuya dalarken dilimde “Kızılcıklar Oldu mu” türküsü vardı. Pastanın ve gazozun tadı hâlâ damağımdaydı. Arkadaşlarımın alkışları kulaklarımda çınlıyordu.
Ne güzel günlerdi…
Şimdi geriye dönüp baktığımda anlıyorum ki çocukluğumuzun mutluluğu, sahip olduklarımızın çokluğunda değil, paylaştıklarımızın güzelliğindeymiş.
Bir pasta, bir gazoz, birkaç küçük hediye, dostlukla çarpan çocuk yürekleri…
Ne pastanelerimiz vardı ne de gösterişli kutlamalarımız. Ama sevgimiz, sevincimiz ve unutulmaz hatıralarımız vardı.
İşte çocukluğumun en güzel köşesinde sakladığım yaş günü hatıram böyleydi…





YORUMLAR