Bir Fotoğraf, Bir Ömürlük Yolculuk

Bugün elime geçen bu fotoğraf, beni yıllar öncesine; 20 Temmuz 1974'e götürdü.
Temmuz ayının sıcak günlerinde üç aile olarak Gördes'ten Balıkesir Ören'e doğru yola çıkmış, Çanakkale gezisini de içine alan unutulmaz bir tatil yaşamıştık.
Babamın dükkân komşusu İnce ailesi... Anneme "Ayten Ablam" diye seslenen Gülümser teyze ile  ve Ali İnce abimiz evlatları Ahmet, Ayşe ve Neşe... Annemin amcası Ahmet Çolak, yengemiz Perihan Çolak ve çocukları İbrahim, İlhan ve İsmet... Bir de biz; annem, babam, ben, Gülsen ve Pakize...
Aynı sofrayı paylaşan, birlikte gülen, gezen, çocukluğun en güzel anılarını biriktiren kocaman bir aile gibiydik. Büyüklerin içten sohbetlerine kulak vermek, aralarındaki sevgi ve samimiyeti hissetmek tarifsiz bir mutluluktu.
Biz gençler ise okul anılarımızı, geleceğe dair hayallerimizi paylaşır; kahkahalarımız birbirine karışırken ağzımız, Gördes klorlarının tadıyla tatlanırdı.

 Asıl en büyük zenginliğimiz; birlikte geçirdiğimiz o güzel günlermiş...

Çanakkale'de, "Çanakkale Geçilmez" sözünün taşıdığı büyük anlamı yüreğimizde hissettik. Aziz şehitlerimizi rahmet ve minnetle andık. Truva Atı'nın gölgesinde tarihin sayfaları arasında dolaşırken, geçmişin izlerini hayranlıkla takip ettik.
Derken 20 Temmuz 1974 sabahı...
Otel odalarımızın kapıları askerler tarafından çalındı. Kıbrıs Barış Harekâtı'nın başladığı, otelin boşaltılması gerektiği bildirildi. Bir anda tatilimiz bambaşka bir hikâyeye dönüştü.
Gördes'e dönerken yollar asker konvoylarıyla doluydu. Biz çocuk ve gençlerin gözlerinde hem savaşın ciddiyeti hem de vatanı için cepheye giden Mehmetçiğin verdiği tarifsiz gurur vardı. O günlerin en unutulmaz anılarından biri de, Bülent Ecevit'in tarihe geçen "Ayşe tatile çıkabilir." sözüyle başlayan harekâtın hafızalarımıza kazınan izleriydi.
Yıllar geçiyor... İnsanlar değişiyor, çocuklar büyüyor, zaman sessizce akıp gidiyor.
Ama bazı fotoğraflar vardır; onlar sadece bir kare değildir. İçlerinde dostluk vardır, çocukluk vardır, tarih vardır, vatan sevgisi vardır...
Bugün geriye dönüp baktığımda elimde kalan yalnızca bir fotoğraf değil; bir ömrün en kıymetli hatıralarıdır.
Sevgiyle, özlemle ve o güzel günlere duyulan sonsuz minnetle...