Radyoda Orhan Boranlı Günler

Bir zamanlar radyolar, evlerin başköşesinde, hanımların özenle işlediği dantel örtülerle süslenirdi. Herkes istediği zaman açıp kapatamaz, çocukların eline hiç verilmezdi. Öğle ve akşam saatlerinde evin erkeği ajansı dinlerken ev halkı sus pus olur, memleket haberleri dikkatle dinlenirdi.
Bir de kadınların dört gözle beklediği, ev işlerinin bile bir kenara bırakıldığı programlar vardı. İşte onlardan biri, Orhan Boran ile Yuki idi.
Program saati yaklaşınca işler yarım bırakılır, sedirlere yerleşilir, kulaklar radyoya kesilirdi. Orhan Boran’ın kendine özgü anlatımı ve incecik sesli Yuki’yle tatlı atışmaları evlerimize kahkaha taşırdı. Yuki, Orhan Boran’ın kendi ses kaydını hızlandırarak oluşturduğu, dinleyicilerin çok sevdiği hayalî bir karakterdi.
Orhan Boran, güzel Türkçesi ve kendine özgü vurgularıyla söze çoğu zaman, “Efendim, işte bizim kayınbirader!” diye başlardı. Hiç anlaşamadığı meşhur kayınbiraderiyle ilgili anlattıkları da dinleyenleri kahkahaya boğardı.
“Şu bizim kayınbirader efendim, geçen gün misafirliğe geldi. Hanım sofrayı kurdu, yemekler geldi. Biz başladık yemeğe… Bizimki bir türlü susmuyor!
‘Enişte,’ dedi, ‘benim hanım böyle yemek yapamaz!’
İçimden, ‘Eyvah!’ dedim. ‘Şimdi bizim hanımın da aklına bir şey gelecek.’
Hanım hemen sordu: ‘Peki, senin hanımın yemek yapamıyorsa, sen niye her akşam eve koşuyorsun?’
Kayınbirader bir an durdu, sonra cevap verdi: ‘Hanım evde yemek yapamıyor ama dışarıda yemek yememe de izin vermiyor!’
Efendim, bizim kayınbiraderin karnı nasıl doyuyor, ben hâlâ anlayabilmiş değilim!”
1960’lı ve 1970’li yıllar… Radyoda Orhan Boran ve Yuki’nin fırtınalar estirdiği günlerdir. Özel bir yayın için Ankara Radyosu’na davet edilen Orhan Boran, Yuki karakteriyle programı renklendirmek üzere yola çıkar.
Esenboğa Havalimanı’nda uçaktan indiğinde programa bir saat kaldığını görür. Telaşla bulduğu ilk taksinin yanına yaklaşır ve arabaya biner. Şoföre Radyo Evi’ne gitmek istediğini söyler.
Şoför, “Kusura bakmayın, birazdan radyoda Orhan Boran ve Yuki başlayacak. Ben de onu dinleyeceğim. Sizi götüremem, başka bir araç bulun.” der.
Orhan Boran, şoförün bu cevabı karşısında hem çok mutlu olur hem de gururlanır. Ancak programa yetişmesi gerekmektedir. Şoföre sorar:
“Buradan Radyo Evi kaç para tutar?”
“10 lira.”
Bunun üzerine Orhan Boran:
“Sana 50 lira vereceğim, beni radyoya götür.” der.
O zaman için oldukça iyi bir para olan 50 lirayı duyan şoför hemen fikrini değiştirir:
“Atla abi, kim takar Orhan Boran’ı!”
Orhan Boran’ın çok sevilen programında anlattığı bu olay, dinleyenlerin hafızasına kazınır. O da her zamanki nüktedanlığıyla sözü şöyle bağlar:
“İşte efendim, şöhret dediğiniz de böyle bir şey!”
Ah, o radyolu günler… Dantel örtülü radyolar, sedirlere kurulmuş aileler, yarım bırakılan işler ve hep birlikte atılan kahkahalar… Orhan Boran ile Yuki’nin konuşmaları, sanki evimizin içinde yaşanan neşeli bir sohbet gibiydi.
O yıllarda günlük sohbetlerimize bile kayınbirader esprileri karışırdı. Birisi söze, “Şu bizim kayınbirader…” diye başladığında yüzlerde hemen bir tebessüm belirirdi. Orhan Boran’ın radyoda başlattığı bu tatlı anlatım, günlük konuşmalarımıza kadar girmişti.
Meğer radyo yalnızca sesleri değil, gönülleri de bir araya getirirmiş. Bugün geriye o güzel günlerin özlemi, kulaklarımızda yankılanan sesler ve yüzümüzde tatlı bir tebessüm kaldı.