Belki Babam Gelir

Bir Cuma akşamı faslında çoluk çocuk toplanmışken, koridorun duvarına yaslanıp, herkesin mutfağa geçmesini beklerken;
Önüne çorba konduğunda, sofradakiler başlamadan kaşığını eline almazken;
Ve sofra duasını yüksek sesle, eski günlerdeki gibi inanarak yaparken;
Çay bardağındaki çay kaşığını el yordamıyla bulup, karıştırıp derin bir yudum aldıktan sonra, yine el yordamıyla bardağı çay tabağına koymak için, parmakları küçük hamleler yaparken;
'Ezanlarımız okundu' diyerek öğle yemeği vaktini haber verirken;
Yatma vakti geldiğinde, gece insülini yapıldıktan sonra, Tayyareci Cevdet'in ve kendi resminin duvardaki çerçevelerine bakıp, onları selamlarken;
Dualarını baştan sona eksiksiz yapıp uykuya dalarken;
Oturma odasındaki koltuğunda saatleri öylece geçirirken, hiçbir şey duymadan, seyretmeden, anlayamadan;
Geçip giden vakitlerin ardından,
Belki Babam gelir;
Bugün Cuma, belki Babam gelir.
Belki Cuma sofrasına oturur, Belki 'Ahmet' diye seslenir, belki 'Hacı Hanım' der,
Belki Babam gelir, kim bilir'