Varlığına Ben Şahidim Küçük Kız

“SEN ÇOK ÖZELSİN EYLÜL”
     Şu an oturduğum yerde içimdeki çocukla hemhal oldum. Onu, yanımda her yere götürüyorum. Yaşayamadığı dünyayı anlatıyorum ona, onu seviyor ve kucaklıyorum. Kocaman öpüyorum alnından, yanaklarından ve yorgun olan gözaltlarından. Alıyorum onu karşıma, omuzlarını tutuyorum iki elimle, sen çok özelsin, sen çok güzelsin ve iyi ki varsın diyorum. Seni, sen olduğun için seviyorum yorgun, küçük kız. Ne olur biraz gül, çünkü gülümserken anımsamak istiyorum seni, çok mutsuz ettiler seni, hep yük yüklediler omuzlarına. Hep yorgun ve mutsuzdun. Şimdi dizime yatırıyorum seni, o güzel narin saçlarını okşuyorum. Saçlarını örüyorum, kollarını, boynunu, bacaklarını, kollarını ve en çok da yüklerini sırtlanan sırtını seviyorum. Sonra sen acıkmışsındır küçük narin sarışın kız diyorum. Oturup muhabbet ediyorum onunla, mutfak masasında yemekler hazırlıyorum ona, hem de en sevdiklerinden. Karnı doyuyor ve sonra oyun oynaması için müsaade ediyorum, yani diğerleri gibi oyunlarını elinden almayacağım merak etme. Çünkü seni çok seviyorum ve senin mutluluğun benim için çok önemli, benim için çok değerlisin. Bahçeye çıkarıyorum onu, hamakta sallanıyor, top oynuyor. Portakal suyu sıkıp veriyorum ona, lıkır lıkır içiyor kana kana. Canlı canlı bakıyor ve gelip sarılıyor bana. Sonra tavşanları seviyor, onları severdi havuç verirdi onlara. Kelebekleri izliyor, uğur böceğini parmağından alıp dilek tutuyor ve uçuruyor. Arkadaşları ile gülüp oynuyor, hiçbir kaygısı olmadan. Kendini hep güvende ve mutlu hissediyor. Akşamları huzurla oynuyor, masallar dinliyor. Resimli hikayeleri çok seviyor. En çok da Ayşegül’ ün kitaplarını ve resimdeki köpeğiyle geçirdiği vakitleri izliyor. Sabahları sıcacık yatağında çizgi film izliyor. Üşüyünce 33 yaşındaki Eylül’ e yani kendine sarılıyor. Çorba içiyor ve birbirlerine bakarak gülümsüyorlar. Niçin mi? Biri, diğerini gördüğü için ve ona kavuştuğu, onu büyüttüğü için. 33 yaşındaki bu kadın o küçük kızın elini tutuyor. “ Üzülme ben varım.” Diyor. Hastalandığında yanında oluyor ve ondan kardeşlerine bakmasını, ev işi veya yemek yapmasını beklemiyor.” Varlığın yeter diyor, sen çocuksun, çocukluğunu yaşa diyor.” Sık sık sırtını sıvazlıyor, saçlarını okşuyor. Ona çiçek topluyor. Toprakta çıplak ayakla dolaşıyorlar. Okula beraber gidiyorlar, başarıları tebrik ediliyor. Güzel davranışları onaylanıyor ona kötü davranan ve fenalık yapan iki kötü kız kardeşi cesaretlendirmek yerine ona abla olarak saygı duyulması gerektiği öğretiliyor. Hakları ezdirilmiyor ve duyguları yok sayılmıyor. Şimdi susturulan o çocuk sonunda konuşuyor ve geçmişten geleceğe sesleniyorum “Eylül diyor. Sen çok güzelsin, sen çocukken de insanlara yardım etmeyi çok sever, çokça iyilik yapar ve seni düşlerdim. Seni de ben büyüttüm diyor, ailenin ve kardeşlerin beklentilerini karşılamak dışında sen kimsin bunu keşfediyorsun, çocukken her ne yapamadıysan ve ne senden esirgendiyse oraya bak diyor.” Birbirine sarılıyorlar. Bazı prenseslerin, kraliçeleri yanlarında hiç olmadı, yanındayken dahi yoktu, prenses görülmüyordu. Kendi kraliçe taçlarını kendileri hazırlarlar. Kraliçe olmaya çocukluktan başlarlar. Gerçekten kraliçe tacını taktıktan sonra ise, prenses yanlarını da yanında taşırlar ve gerçekten bir prens krala teslim olmak isterler yalnızca onunla mutlu olurlar. Zamanın prenses erkekleri size de seslenmek isterim,  benim sizinle işim olmaz. Prensesliğimi görüp kraliçe yanımı hak edecek bir insanla olabilirim anca. Son olarak ise, heyyy! çıkar ilişkisi güden ve insana sadece yük olan kız arkadaşlar sizlere kapım hep kapalı, bana çok şey öğrettiniz, hadi eyvallah ;)
    İyi ki varsın, güzel kız. Akıllı, yardımsever, merhametli, çalışkan, zeki, melek küçük kız. Seni ben gördüm ve en büyük şahidin benim Eylül. Şimdi büyüdün. Varlığın çok değerli ve varlığıma bekçi oldun, varlığını sundun bana. Şimdi çocukluğum bana emanet en güzel yetişkin yanımla.