Mahallemizin Pakize Teyzesine Veda

Mahallemizin bir köşesi daha sessiz şimdi…
Güler yüzü hiç eksik olmayan, kapısının önünden geçerken insanın içini ısıtan Pakize Teyzemiz artık aramızda değil.
Onu en çok da o içten sesiyle hatırlayacağız:
“Obuu kadeşim Ayten…” diye söze başlar, daha ilk cümlesinde yüzünüzde tebessüm açtırırdı. Annemin kadim dostuydu. Dostlukları eski mahalle günlerinin samimiyetini taşırdı; kapı önlerinde edilen sohbetler, paylaşılan çaylar, dertler ve kahkahalar… Onların arkadaşlığı bize vefanın, komşuluğun ve paylaşmanın ne demek olduğunu gösterirdi.
Pakize Teyze sadece bir komşu değildi; mahallenin hafızasıydı. Herkesin halini hatırını soran, iyi günde sevinci büyüten, zor günde yük hafifleten bir gönül insanıydı. Kahkahası sokağa yayılır, sesi umut gibi çınlardı. Onu hatırladıkça içimiz burkulsa da, yüzümüzde bir gülümseme beliriyor; çünkü o, ardında hep güzel izler bıraktı.
Şimdi dualarımızda yaşayacak.
Allah’ın rahmeti üzerine olsun. Mekânı cennet olsun inşallah.
Başta kıymetli Uçkun ailesi olmak üzere tüm sevenlerine sabır ve başsağlığı diliyorum.
Rabbim geride kalanlara dayanma gücü versin.
Mahallemizin Pakize Teyzesi… Seni hiç unutmayacağız.